Lisonid dawkowanie

Nadciśnienie tętnicze samoistne: 10-20 mg/dobę podawane w 1 dawce lub w 2 dawkach podzielonych. Maks. dawka dobowa wynosi 40 mg. Zastoinowa niewydolność serca: początkowo 2,5 mg/dobę. Po 2-4 tyg. dawkę można zwiększyć do 5 mg/dobę. Maks. dawka wynosi 20 mg/dobę. Zaburzenia czynności nerek. W leczeniu samoistnego nadciśnienia tętniczego dawkę należy zmniejszyć, jeżeli klirens kreatyniny jest mniejszy niż 30 ml/min. W przypadku niewydolności nerek, podobnie jak u pacjentów z niewydolnością serca, nie należy przekraczać dawki 10 mg.

Lisonid przeciwskazania

Nadwrażliwość na benazeprylu chlorowodorek, inne inhibitory ACE lub którąkolwiek substancję pomocniczą. Obrzęk naczynioruchowy w wywiadzie, związany z wcześniejszym stosowaniem inhibitorów ACE. Dziedziczny i/lub idiopatyczny obrzęk naczynioruchowy. Obustronne zwężenie tętnic nerkowych. Stan po przeszczepieniu nerki. Hemodynamicznie istotne zwężenie zastawki aortalnej lub zastawki dwudzielnej/kardiomiopatia przerostowa. Pierwotny hiperaldosteronizm. II i III trymestr ciąży.

Lisonid w ciąży

Nie zaleca się stosowania inhibitorów ACE podczas I trymestru ciąży. Stosowanie inhibitorów ACE jest przeciwwskazane w II i III trymestrze ciąży. Dane epidemiologiczne odnoszące się do ryzyka działania teratogennego w przypadku narażenia na inhibitory ACE podczas I trymestru ciąży nie są rozstrzygające; jednakże nie można wykluczyć niewielkiego zwiększenia ryzyka. Z wyjątkiem konieczności kontynuowania leczenia inhibitorem ACE, u pacjentek planujących ciążę należy zastosować alternatywne leczenie przeciwnadciśnieniowe, o ustalonym profilu bezpieczeństwa stosowania w ciąży. W przypadku potwierdzenia ciąży należy natychmiast przerwać podawanie inhibitorów ACE i, jeśli jest to wskazane, należy rozpocząć leczenie alternatywne. Narażenie na inhibitory ACE w II i III trymestrze ciąży powoduje toksyczne działanie na ludzki płód (pogorszenie czynności nerek, małowodzie, opóźnienie kostnienia czaszki) i noworodka (niewydolność nerek, niedociśnienie tętnicze, hiperkaliemia). Jeśli narażenie na inhibitory ACE wystąpiło od II trymestru ciąży zaleca się badanie ultrasonograficzne czynności nerek i czaszki. Noworodki, których matki przyjmowały inhibitory ACE należy ściśle obserwować ze względu na możliwość wystąpienia niedociśnienia. Ograniczone dane farmakokinetyczne wykazują bardzo małe stężenie w mleku kobiecym. Chociaż stężenie to wydaje się być klinicznie nieistotne, nie zaleca się stosowania produktu leczniczego podczas karmienia piersią wcześniaków i noworodków w czasie pierwszych kilku tyg. od urodzenia, ze względu na ryzyko wpływu na układ sercowo-naczyniowy i nerki, jak również ze względu na niewystarczające doświadczenie kliniczne. W przypadku starszych niemowląt można rozważyć stosowanie produktu leczniczego podczas karmienia piersią, jeśli leczenie jest konieczne dla matki, a dziecko jest obserwowane ze względu na możliwość wystąpienia działań niepożądanych.

Ciąża – trymestr 1 – Kategoria C
Badania na zwierzętach wykazały działanie teratogenne lub zabójcze dla płodu, ale nie przeprowadzono badań z grupą kontrolną kobiet, lub nie przeprowadzono odpowiednich badań ani na zwierzętach, ani u ludzi.

Ciąża – trymestr 2 – Kategoria C
Badania na zwierzętach wykazały działanie teratogenne lub zabójcze dla płodu, ale nie przeprowadzono badań z grupą kontrolną kobiet, lub nie przeprowadzono odpowiednich badań ani na zwierzętach, ani u ludzi.

Ciąża – trymestr 3 – Kategoria C
Badania na zwierzętach wykazały działanie teratogenne lub zabójcze dla płodu, ale nie przeprowadzono badań z grupą kontrolną kobiet, lub nie przeprowadzono odpowiednich badań ani na zwierzętach, ani u ludzi.

Lisonid skutki uboczne

Zaburzenia naczyń: (często) ciężkie niedociśnienie tętnicze z hipotonią ortostatyczną, zwłaszcza w grupie wysokiego ryzyka, zawroty głowy, omdlenia, zaburzenia widzenia; (bardzo rzadko) zawał mięśnia sercowego lub epizod naczyniowo-mózgowy, prawdopodobnie wtórnie do nasilonego niedociśnienia tętniczego u pacjentów z grupy ryzyka, kołatanie serca, tachykardia, dławica piersiowa, zaburzenia rytmu serca. Zaburzenia nerek i dróg moczowych: (często) zaburzenie czynności nerek; (niezbyt często) białkomocz, postępujące pogorszenie czynności nerek; (rzadko) mocznica, ostra niewydolność nerek. Zaburzenia oddechowe, klatki piersiowej i śródpiersia: (często) kaszel, zapalenie oskrzeli; (niezbyt często) duszność, zapalenie zatok, zapalenie błony śluzowej nosa; (bardzo rzadko) skurcz oskrzeli, zapalenie języka, suchość w jamie ustnej. Zaburzenia żołądkowo-jelitowe: (często) nudności, ból brzucha, niestrawność; (niezbyt często) wymioty, biegunka, zaparcie, jadłowstręt, obrzęk jelit i kamica żółciowa, zwłaszcza u pacjentów z zapaleniem pęcherzyka żółciowego; (bardzo rzadko) zapalenie trzustki, niedrożność jelit. Zaburzenia układu nerwowego: (często) ból głowy, uczucie zmęczenia, zaburzenia równowagi, senność, apatia; (niezbyt często) zmienność nastroju, parestezje, zawroty głowy, zaburzenia smaku, zaburzenia snu, splątanie, nerwowość, impotencja, niewyraźne widzenie. Zaburzenia krwi i układu chłonnego: (często) zmniejszenie stężenia hemoglobiny, zmniejszenie hematokrytu, zmniejszenie liczby leukocytów i płytek krwi; (niezbyt często) niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, trombocytopenia, leukopenia, neutropenia, agranulocytoza; (bardzo rzadko) niedokrwistość hemolityczna. Choroby skóry i tkanki podskórnej: (niezbyt często) wysypka, świąd; (rzadko) pokrzywka, pęcherzyca, zespół Stevens-Johnsona, nadwrażliwość/obrzęk naczynioruchowy: obrzęk naczynioruchowy twarzy, kończyn, ust, języka, głośni i/lub krtani; (bardzo rzadko) łysienie, łuszczyca, zespół Raynauda.

Lisonid przedawkowanie

Objawy: możliwe objawy przedawkowania to niedociśnienie tętnicze, wstrząs, osłupienie, bradykardia, zaburzenia elektrolitowe, odwodnienie i niewydolność nerek. Należy często kontrolować stężenie elektrolitów i kreatyniny w surowicy krwi. Leczenie: po przedawkowaniu, pacjenta należy dokładnie obserwować, najlepiej na oddziale intensywnej terapii. Jeżeli tabletki zostały spożyte niedawno, zaleca się wywołanie wymiotów, podanie węgla aktywowanego, środków przeczyszczających i/lub płukanie żołądka. Zaburzenia równowagi elektrolitowej, odwodnienie i niedociśnienie tętnicze powinno być leczone zgodnie z właściwymi zasadami, np. poprzez uzupełnienie objętości osocza lub – jeżeli działanie nie jest wystarczające – poprzez podanie katecholamin. Hemodializa nie jest skuteczna.

Lisonid działanie i stosowanie

Benazepryl jest silnym inhibitorem enzymu konwertującego angiotensynę. Podanie benazepryłu pacjentom z nadciśnieniem tętniczym powoduje obniżenie ciśnienia tętnicznego krwi w tym samym stopniu, niezależnie od pozycji ciała, w której dokonano pomiaru, bez kompensacyjnego przyspieszenia czynności serca. Zniesieniu ulega naczyniowy opór obwodowy bez zmiany lub ze zwiększeniem pojemności minutowej serca.

Lisonid a karmienie piersią

Lek może przenikać do mleka kobiet karmiących piersią.